Writing a book is like swimming in the dark, zegt schrijver en spreker Terri Trespicio in the Modern Author podcast (check de audio – niet de video – vanaf minuut 13.30).

You’re in a pool, you know you’re not going to die, but you’re swimming in the dark and you hit a wall and you don’t know.  

En dan is er onderweg nog die inner critic die een bepaald beeld heeft van hoe het schrijven zou moeten gaan. En bij jou gaat het anders. Andit narrows, it squeezes so that it’s hard to get at the parts of you that want to come out.

Zelfkritiek probeert je te beschermen. It will bark you back in a corner so you won’t get hurt. Het helpt je niet vooruit, maar blokkeert je creativiteit. 

Hoe kom je uit de kramp? Door, zegt Terri, te focussen op waar energie en kracht zit in plaats van what needs fixing. 

Als ik haar goed begrijp, kan je dat deels zelf doen en deels bij (een) ander(en) halen, maar bij beide draait het om veiligheid scheppen.

Wat kan je zelf doen?
Een van de dingen die je volgens Terri kan doen als je vastzit, is je richten op je lijf. You don’t write from the smart part of your brain. Schrijven, zeker als je harten wil raken, doe je vanuit je hele lijf. Start dan ook daar. 
Het komt neer op tijd nemen om eerst te ontspannen, en dan vanuit een warm en licht gevoel eerlijk en echt te schrijven. From scratch, zonder te denken.

Hier leidt ze je erdoorheen (minuut 35.08). 
Meer over haar eigen methode vind je hier.

Toen ik deze podcast hoorde, moest ik denken aan wat Ilse, een bevriende schrijver, ooit zei over haar favoriete schrijfstoel. ‘Hij doet een beetje pijn aan je ogen, maar jongens, wat een fijne stoel is dat.’ In die stoel heeft ze het knusse, gekoesterde gevoel dat ze nodig heeft om creatief te kunnen zijn. Ik begrijp dat steeds beter.

Wat kan je bij anderen halen?
Die veiligheid kan je ook bij anderen vinden. Bijvoorbeeld door feedback te vragen op je tekst. Maar, zegt Terri, vraag, als je vastzit, om een specifiek soort feedback: niet ‘dit en dat is niet goed’ maar ‘wat werkt wél?’ Je vraagt een redacteur/schrijfcoach dan niet om te vleien, maar om te focussen op het positieve. Op support en coaching. Zodat je kan ontspannen.

Point in the direction you want the writer to go: hey, you did this, that was fantastic.

Dat positieve feedback veel meer oplevert dan negatieve merk ik al jaren. In mijn adviesgesprekken, in feedbacksessies en mijn jaarprogramma. 

En in onze online schrijfclub (Huddle) en in de samenschrijfuurtjes doen schrijvers het onderling. 

Een steuntje in de rug
Gun jezelf, op welke manier dan ook, een veilige schrijfsfeer. Voel je je geremd door stemmen van binnen of buiten, ga er dan niet mee in gesprek, maar druk even de pauzeknop in. En kijk wat je nodig hebt. Wees lief voor jezelf en zoek ontspanning en aanmoediging.

Behoefte aan verbinding met andere schrijvers en een stok achter de deur? Meld je dan aan voor het samenschrijfuurtje, elke woensdagochtend 9u.