‘Ben je er klaar voor, Max?’

Een jongen van een jaar of zeventien stond op het poppodium, microfoon in de hand. Bijna twee meter zenuwen. ‘Nee,’ zei hij tussen rook en lichten, ‘maar begin maar.’

De backing track startte en hij zong zijn nummer. Heel goed, met steeds meer vertrouwen en plezier, en met van die lieve lange armen.

Gister was de show van de popschool waar ook onze dochter een nummer pianode (en zong) en speelde met haar puberband. Als ouder zit je daar totaal ontroerd, maar wat me ook raakte was hoe oprecht trots en ontroerd de docenten waren.

Allemaal jonge gasten – drumdocent, gitaardocent, zangdocent – in het donker net naast het podium, vol aandacht voor hun leerling die ze een half jaar hadden zien oefenen op dat nummer.

En toen dacht ik: zoals zij kijken naar die leerlingen, zo kijk ik naar jullie, ‘mijn’ schrijvers. Het is een blik van bewondering. Als begeleider weet je hoe hard iemand heeft gewerkt, hoe spannend het is, hoe cool dat diegene de zenuwen overwint. Iets van binnen naar buiten brengt waar anderen wat van kunnen vinden. Want er is iets te verliezen – juist als je er alles voor hebt gegeven.

Elke keer als ik jullie bezig zie, voel ik bewondering. Als ik mensen week op week zie aanschuiven bij het schrijfuurtje, als ik een schrijver zie puzzelen op een lastig stuk, als ik met een schrijver op bezoek ben bij een uitgever voor een pitch, als een schrijver vertelt dat ze een professionele fotoshoot heeft en dat eng vindt, dan kan ik alleen maar bewondering hebben.

Voor alle moeite die jullie stoppen in iets waarvan je voelt dat het naar buiten moet, ook al heb je het nog nooit zo gedaan, weet je niet precies hoe en voel je de blik van buiten. Juist dan heb ik bewondering.

Het gaat over jezelf en je verhaal serieus nemen, en de dingen doen die daarbij horen, ook al vind je het spannend. Dat zag ik bij die jongeren gister en dat zie ik bij jullie. Dus deze is voor jou: weet dat ik daar in het donker naast het podium sta. Ik ben je stille bewonderaar.

Hou vol.